U bent hier: Voor verwijzers › bijzondere werking › echtscheiding

Echtscheiding

Therapeutisch werken met kinderen en gezinnen in echtscheidingssituaties

• We willen therapeutische ruimte maken voor het kind.
• We willen vermijden dat het kind nog meer vast raakt in loyaliteitsconflicten.

Dit kan enkel als :

• de beide ouders op de hoogte zijn van de aanmelding
• de beide ouders bij de behandeling kunnen betrokken worden
• de juridische situatie besproken is, en er ruimte is om via therapeutische weg conflicten op te lossen
• er respect is voor het beroepsgeheim van de hulpverlener (die dit strict hanteert ten aanzien van ouders en derden, zowel bij mondelinge informatie als bij verslagen en attesten)
• er bij beide ouders een akkoord is om terug als zorgende ouders na te denken over de noden van hun kind

Merk op : in de wet staat dat men mag uitgaan van het vermoeden van wederzijdse instemming d.w.z. wettelijk kan een behandeling starten zonder instemming van de niet aanmeldende ouder, tenzij deze ouder expliciet te kennen geeft dat hij niet akkoord is.

De stelling dat beide ouders moeten betrokken worden is een therapeutische stelling.

Als je bovenstaande voorwaarden leest dan is de beslissingsboom omtrent de ouders de belangrijkste. Zolang je hier geen vorderingen in maakt, kan je het kind niet individueel zien (tenzij in specifieke situaties - zie verder).

Neem je tijd om de verschillende stappen in de beslissingsboom te checken : een formeel akkoord van een ouder is niet steeds voldoende om naar een volgende stap door te gaan, vaak moet dit ook psychologisch doorwerkt zijn (zie verder - werken met ouders).

In sommige gevallen is het niet een ouder die aanmeldt, maar kan het een jongere (+12 jarige) zijn. Dan moeten we rekening houden met het Decreet ‘rechtspositie van de minderjarige': "Wanneer de jongere « handelingsbekwaam » is, kan hij autonoom beslissen of hij ingaat op het hulpverleningsaanbod of niet".

Moeilijkst is om te beslissen wat er moet gebeuren met de kinderen wanneer men vermoedt dat de kinderen ernstig lijden onder het voortdurend conflict van hun ouders (psychische verwaarlozing en mishandeling) én men deze ouders via therapie niet kan (of mag) bereiken.

Bijkomend kan men te maken krijgen met een extra belastende problematiek bij één van de ouders of met geweldsituaties, waardoor men evenmin verder raakt in de beslissingsboom.

Hierbij moeten - op het team - alle mogelijke voor- en nadelen van een individuele begeleiding voor de kinderen heel zorgvuldig gewikt en gewogen worden. Het recht op begeleiding als slachtoffer of als kopp-kind zal dan (mogelijks) primeren.

Doelstelling van de therapie is de ouders terug als ‘zorgende ouder' te laten functioneren voor hun kinderen.

Dit kan pas als de ouders leren onderscheid maken tussen hun ex-partner-pet en hun ouder-pet.

Voldoende lang stilstaan bij de kwetsuren als ex-partner is nodig om dit onderscheid te kunnen maken.

In nieuw samengestelde gezinnen moet bekeken worden welke plaats de nieuwe partner in het gezin heeft, en wat het betekent om deze nieuwe partner wel/niet in de therapie te betrekken.

In individuele begeleiding is het belangrijk om het kind uit het gevecht van de ouders te halen.

In het model van Lieve Cottyn wordt vooral in positieve termen gepraat : als je ouders scheiden dan zien we dit als een reorganisatie van relaties. Dit is een moeilijke situatie waarin je wint en verliest, en die heel gespannen kan verlopen. Er wordt stilgestaan bij heel dit proces en bekeken wat het kind zelf verliest en wat het kan winnen.

De therapeut leert het kind om de situatie te analyseren en te begrijpen vanuit het uitgangspunt dat het kind twee ouders blijft hebben. De relaties die het kind heeft met zijn ouders worden tijdens een echtscheiding herdefinieerd. Het kind kan hier actief een rol in spelen en leert ook zijn eigen plaats herdefiniëren.

Praktisch werkmiddel is ‘Het echtscheidingswerkboek'.